HAYAL KADIN: SERENAY SARIKAYA

Aylardır konuşulan, her yerde afişlerini gördü­ğüm, dalın perde gerisi ve perde önü bütün büyük isimlerini bir ortaya getiren Alice Müzi­kali’nin prömiyerindeyim. Perde açıldığı andan itibaren orada olan herkesin büyülendiğine eminim. Biz İstanbul’da buna misal bir Türk üretimi görmemiştik. İna­nılmaz bir görüntü mapping, dijital oyunlar, sahne dekoru, ışık sistemi. Anında havaya giriyoruz. Londra’da müzikal izler gibiyiz… Serenay Sarıkaya, müzikalde Alice’i canlandırıyor. Karakterin çok güzel bilinen mavi beyaz elbisesini, rugan ma­betlerini bile yeterli taşıyor, evet. Müzik da söylüyor, evet. Dans da ediyor, evet. Bir orta üzerinde atlıkarınca kostümü taşıyor. “O hali de mi hoş?” derseniz, evet.

Müzikal, hem yetenek avı hem üretim manasında büyük bir yatırım. Yapımcısından afiş tasarımcısına, oyuncula­rından metin müellifine ve direktörüne herkes alanının bir numarası. Örneğin ben oyundan çıkar çıkmaz dijital uygula­maları ve mapping’i kimin yaptığını araştırdım, buldum. En kısa vakitte kapılarını çalmak istiyorum…

Serenay Sarıkaya, birinci defa sahnede olmasına karşın per­formansı çok beğenildi. Orkestra eşliğinde müzik söylüyor, dans ediyor, havalarda uçuyor… Bana kalırsa bir defa daha kendini gerçekleştiriyor… 17 yaşından beri oyunculuk yapı­yor, mesleğinin en başından beri çıtasını daima yükseltme­si  bir yana, son yıllarda son derece yiğit adımlar atıyor. Ana akımın as oyuncularından biri olarak bir internet dizisine birinci cüret edenlerden olduğu üzere, artık de müzikale girişiyor ve hakkını veriyor.

Müzikal, 1865’te Lewis Carroll tarafından yazılan ve bugüne kadar yaklaşık iki yüz lisana çevrilen Alice in Wonder­land romanından uyarlama. Roman büyüklere de çocuklara da hitap eden sıra dışı, felsefi bir metne ve kurguya sahip. Serdar Biliş direktörlüğünde sahneye uyarlanan versiyonu da tıpkı o denli.Birkaç an var, gözümün önünden gitmiyorlar. Serenay’ın söylediği birinci müzik, birinci kelam: “İnsanlar olmuşlar birer ekran, kim bilir gerçekte nasıllar? Kendimi yalnız his­sediyorsam, sebep biraz benim, biraz onlar…”

Çocukluğuyla düet yaparken kuş lisanı nakarata geçmele­ri ve benim bir anda 30 sene öncesine ışınlanmam… (Şarkı Nil Karaibrahimgil imzalı.)Ve tavşan rolündeki Enis Arıkan’ın Alice’i havaya kaldı­racak çelik ipi ardına bağlaması ve Serenay’ın metrelerce havaya yükselmesi… O kadar kaptırıyorum ki, o an içime an­neannem kaçıyor, elim kalbime gidiyor.

14 ŞUBAT PERŞEMBE

Bir aydır beklenen an; Serenay Sarıkaya ile buluşuyoruz. Müzikalin ve Serenay’ın heyecanıyla “Yaşasın Sahne” de­diğimiz ve sahne sanatlarına adadığımız Mart sayısının kapak çekimini gerçekleştireceğiz. Beş aydır gece gündüz prova yapan, evvelki gün Head&Shoulders reklamını çeken (evet, bu yıl da işbirlikleri devam ediyor), birkaç gün evvel prömiyer yapan Serenay, tam vaktinde, yüzünde koca bir gülümsemeyle giriyor içeri. Sinema tarihinin meşhur repli­ğini burada kullanmam sanırım yanlış olmaz, aslında günler­den de 14 Şubat: “You had me at hello” yani “beni birinci bakışta tavladın”. Serenay Sarıkaya tam olarak bu türlü biri. Mutfak grubundan moda asistanlarına, stajyerlerden set tasarı eki­bine herkesle tek tek selamlaşıyor, azıcık tanıdıklarını bile öpüyor, kim ne anlatıyorsa ilgiyle dinliyor. Bu gücüyle bir yandan herkesi büyülüyor ve tüm kapıları açıyor.

Ona sorduğum birinci sorulardan biri bu oluyor, gücünün farkında mı? Kapak olduğu mecmuaların satışının arttığının, onun yer aldığı post’ların like rekorları kırdığının, 14-24 yaş ortası milyonlarca kızın ona benzemeyi hayal ettiğinin… Bir kısmına şaşırsa da gücünün farkında olağan. Diyor ki “Oyun­culukla, popülariteyle geliyor bu güç ve ben elimden geldi­ğince bunu müspete dönüştürmeye çalışıyorum. Bence en çok gereksinimimiz olan şey sevgi ve düzgünlük. Bunun bir temsilcisi olmaya çalışıyorum. Bu tıpkı vakitte benim hayata bakış açım. Olumsuz şeylerden beslenmiyorum. Negatif güç ve telaffuz kimseye uygun gelmez, herkesi aşağı çeker. O yüzden ben ne kadar iyiyi, sevgiyi, yeterli enerjiyi yayarsam etrafıma, o kadar düzgünlüğün geri döneceğine; olanaksız şeylerin bile im­kanlı hale geleceğine inanıyorum. Ki imkansız denen şeyle­rin olduğunu, asla kırılmaz denen buzların bile çözüldüğünü gördüm ve deneyimledim.”

Çekim, oyunun birinci gösteriminden çabucak sonra olduğu için sorularımı sıralıyorum: Nasıl geçti, heyecandan öldü mü, kimseyle göz göze geldi mi? “Hiç, asla gelmedim! İnşal­lah da gelmem, o kadar korktuğum bir şey ki… Oyunun birinci başında Enis giriş yapıyor, biz o sırada perdenin ardında bekliyor oluyoruz. O sırada bize aykırı ışık vurduğu için her­kesi görebiliyorum ve bilhassa bakmamaya çalışıyorum. Zira bu beni çok heyecanlandırıyor. Lakin sahnedeyken ışık sisteminden ötürü seyirci tarafı karanlıkta kalıyor, yeterli de oluyor.”

Beş aylık çalışmaya karşın çok heyecanlandığını anla­tırken bile heyecanlanıyor. “Sahneye çıkmadan evvel o ka­dar çok prova yaptık ki… Bütün gün saatlerce, tekraren birebir şeyi çalışıyorsun. O kadar alışıyorsun ki, sahneye çıkınca da her türlü yaparsın sanıyorsun lakin o denli olmuyormuş… Ka­labalığın çok güçlü bir gücü var. Hiç ses duyamasan bile izleyici karşısında o sahneye adım attığın an meğerse her şey değişiyormuş. Kalp ritmin değişiyor, psikolojin değişiyor. Aklından geçen binlerce zihin oyunuyla gayret ediyor­sun… Ezgi (Mola) ve İbrahim (Selim) oyun bittikten sonra çok sakin görünüyordun dedi fakat aslında kalbim yerinden çıkacak üzereydi. Hayatım boyunca bunun eş hissini ya­şamadım. O kadar heyecanlanıyorsun ki… Vücudun beynine oyunlar yapıyor. Dudağın kuruyor, ağzın kuruyor, öksürme hissi geldi sanıyorsun. Yapamayacağını düşünüyorsun. Şar­kıya gireceksin, kelamları unuttun sanıyorsun. Konuşurken, bir sonraki cümleni hatırlamayacaksın üzere oluyor. Tıpkı za­manda tümü o kadar otomatiğe girmiş ki, sen bunları düşü­nürken aslında her şey akıyor….”

Alice müzikalinin biletleri Mayıs’a kadar tükenmiş du­rumda. Kimi periyotlar haftada üç dört gün üst üste oynana­cak. O vakit rahatlayacağını, tadını tam olarak çıkaracağı­nı düşünüyor.

Bu işlerin art planında çalışanlardan biri olarak bu projenin bence en pahalı yanından bahsediyorum: Bu saye­de bir yandan birçok bilinmeyen yetenek de özgür bir yaratma alanı bulmuş olmalı… Multimedyasını tasarlayanlar, sahne deko­runu ve kostümleri yapanlar, Beyhan Murphy dansçıları, gerideki orkestra… Tıpkı vakitte müzikal o kadar tanınan oldu ki, kentin tiyatro sahnesine de tesir etti. Sahne sanatla­rı şu anda altın dönemini yaşıyor, pek çok oyun kapalı gişe devam ediyor. “Bu bana söyleyebileceğin en hoş şeylerden biri” diyor Serenay ve ekliyor “Ayşe (Barım) sağ olsun bana çok inandı. Bu hayalimizi gerçekleştirecek tüm altyapıyı o kurdu ve gruba dahil olan herkes ‘biz neden dünya standart­larında bir iş ortaya çıkaramayalım’ hissiyle çalıştı. Ona nazaran kendimize inandık, çaba gösterdik. Bu türlü bir başla girince de A’dan Z’ye hepimiz işi sahiplendik. Hepimiz ken­dimizden bir şey katmak istedik. Bize bu türlü bir fırsat verildi ve yapabileceğimizi göstermek istedik.”

Çekim sırasında bir şey daha dikkatimi çekiyor. Serenay Sarıkaya ağırladığımız bir konuk üzere değil de bizden biri üzere çalışıyor. Sorumluluk alıyor. Her kareden sonra nasıl olduğunu, tam olarak ne istediğimizi soruyor, çıkan sonuç­lara bakıyor, bizimle birlikte yorumluyor, daha düzgünü için uğraşıyor. Biz ise onu hayalimizdeki bayan olarak göster­meye çalışıyoruz. Vakitsiz, seksi, modaya ve sanata yakın, sürreal bir sahnenin odağında… Giyindiklerine bürünüyor, oyuncu üzere değil, model üzere poz veriyor… Sanırım o içine girdiği her işte elini taşın altına koyuyor. Süratle gelişmesinin sebeplerinden birinin bu olduğunu düşünüyorum. Bunu ona da söylediğimde, bir yandan bilgisayarın başında fotoğ­raflarına bakarken cevaplıyor. “Başka türlüsü de muhteme­len elimden gelmez. Evet ben bir bedelim lakin çok pahalı, işinin ehli beşerlerle çalışıyorum ve onlara teslim olmak zorundayım. Kendimi hakikat ellere bırakıyorum. Özellik­le sahne deneyimiyle bunu daha da yeterli anladım. Dizi ya da sinema çekerken, rolünü yaparsın, kayıt durunca istersen gidip çekilenlere bakabilme imkanın vardır ya da bir hafta sonra televizyonda kendini izleyebilirsin ve içine sinmeyen şeyle­ri bir sonraki çekimde düzeltme bahtın var. Ancak sahnede kendini görmek üzere bir talihin yok. Bir hamur üzere kendini direktöre teslim ediyorsun. Eksiği de fazlası da onun viz­yonuna ilişkin. Onun için çok farklı bir deneyim. Oyunculukta ve dansta itimat idmanı vardır. Gözlerini kapatırsın ve kendi­ni büsbütün arkandakine bırakırsın. Sahiden ben de şu an büsbütün kendimi bırakmış durumdayım. Emin ellerdeyim, bu bahiste çok şanslıyım.”

Alice’in en sevdiği yanını soruyorum. “Alice bir rüyayı yaşıyor. Duşta kural yok. Yanlışsız ya da yanlış ya da alışılagelmiş şeyler çok olmadığı için, içindeki hisleri ve yansımaları taşkınca ve özgürce yaşamasını seviyorum. O yüzden oynarken de çok eğleniyorum. Gerçekten kendimi o dünyanın absürdlüğüne bırakıyorum. Aslında vermeye çalıştığımız ana bildiri da bu. Hayatı, durumları, olayları özgürce deneyimlemek. Yarattığın önyargılar ve kaygılar büsbütün seninle ilgili. Karşına gelen her neyse, ona kendini açıp, onu deneyimlemeye odaklandığın vakit sana kesinlikle bir şeyler katacaktır.”
O halde diyorum, senin seyahatin nereye, neler hayal ediyorsun? “Elbette planlar yapıyor, hayaller kuruyorum lakin aslında birtakım şeyleri akışa bırakmayı seviyorum. Daha doğrusu cihanın bana gönderdiği iletileri algılamaya çalışıyorum. Seyahat denen şeyin biraz da bu olduğunu düşünüyorum.”

 BİRAZ DAHA SERENAY

Ve set ortası birtakım sohbetler… Serenay Sarıkaya hiç bilmediği­miz hangi mevzuda düzgün? “Değişik lisanları öğrenmek konusunda yeterliyim. Birinci Adanalı dizisinde oynamıştım ve bir Yunan kızını canlandırmam gerekiyordu. Yunanlı bir kızla birkaç haf­ta çalıştık ve ben cümleler kurar hale geldim. Birinci repliğimi hiç unutmam. Yunanistan’a gittiğimde oradaki arkadaşla­rıma söylediğimde aksanıma şaşırıyorlar (diyor ve o sırada repliği söylüyor). Pekala hangi mevzuda makus? “Küsemem, kı­zamam, olanları çabucak unuturum. Birine bozulurum ancak bir dahaki görüşümde hiçbir şey olmamış üzere davranırım. Sonra da kendi kendime ‘bari biraz daha tutsaydım kendi­mi’ derim.”

“Oscar’ı kim alsın?” diye soruyorum ve birebir anda cevap­lıyoruz “Lady Gaga!” İkimiz de Gaga’ya hayranız, hatta ben her projeye bu türlü tutkuyla bağlanmalarını, etrafındakilere çok kıymet vermelerini, her seferinde kendilerine bir şey kat­malarını benzetiyorum…

Serenay Sarıkaya olmak isteyen milyonlarca kız var; sence neyi bilmeleri kıymetli diyorum. Kızlar dinleyin: “Asıl dikkat etmeleri gereken şey bence kendileri olmaları. Kendi üzere olmaları, kendi yollarını çizmeleri. Her şey kendini ka­bul etmekle başlıyor. Benim dışarıdan bu kadar kendiyle ba­rışık ve bir şeyleri başarmış üzere görünmemin sebebinin bu olduğunu düşünüyorum. Ben o cins imtihanlarımı ve mücadele­lerimi çok erken verdim. Kendini yüzde yüz kabul etmeden rastgele bir hususta başarılı olunabileceğine inanmıyorum. Ne vakit kendinle kaygının bitiyor, o vakit etrafın ne de­diğine nazaran hareket etmeyi de bırakıyorsun. İnsan bence en çok ‘başkaları ne düşünür’ diye yaşadığı vakit kusur yapıyor ve kaybediyor. Kendinizi, yapabileceklerinizi, sonlarınızı sizden daha uygun bilen kimse olamaz. Neyi yapıp yapamaya­cağınızı bildiğiniz vakit güçleniyorsunuz. ‘Yapamazsın’ diyenlere inat başarıyor ve bunu herkese gösteriyorsunuz.”

Yeni tanıştığı birine hürmet duymasını sağlayacak birinci işa­ret ? “Konuşma biçimi, insanlara hitap ve davranış biçimi.” Hoşluğundan çarpıldığı bir bayan? “Charlize Theron… O ne ya. Ayıp!” Hangi moda tuzağına asla düşmez? “Biker taytlar, hani tam dizde olanlar.”

Bir ‘guilty pleasure’ itirafı? “Evde yalnız kaldığım za­manlar, bazen damar bir müzik bulup sesi sonuna kadar aça­rım. Bağıra bağıra da söylerim. Nasıl bir bellek varsa, hep­sini de ezbere bilir mi insan! Bazen o damar ötesi müzikleri özlediğimde taksiye binerim. Ne dinliyorlar bakarım, sesi açmalarını rica ederim. Yolda sohbet muhabbet, şarkılar…”

Serenay Sarıkaya röportaj boyunca Alice’in heyecanını taşıyor, sık sık hayalini gerçekleştirdiği için duyduğu mut­luluğu lisana getiriyordu. Bana kalırsa o da hem hayal üzere hem de tam olarak gereksinimimiz olan genç bayan. Güleryüzü, çalışkanlığı, yapıcılığı, tevazusu, hoşluğu, hoşluğundan de daha hoş olan enerjisiyle… Daha evvel röportaj yaptığım hiç kimseyi yüzüne karşı bu kadar övüp durmamıştım lakin müzikalde içime kaçan anneanne, röportaj bitene kadar benimleydi. Bazen o kadar çok konuştum ki, ona ne söyle­yeceğini unutturdum. Zaafımı bağışla Serenay, daima hayran­lığımdan…

Yazı: Zeynep Üner
Fotoğraf: Koray Birand
Moda Editörü: Oğuz Erel

ELLE , Mart 2019 sayısından alınmıştır.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir